Osoby posiadające określony wariant genu sterującego wydzielaniem hormonu FGF21 w wątrobie mają większą skłonność do sięgania po słodkie przekąski – czytamy na łamach „Cell Metabolism”
Rola hormonu FGF21 w kontrolowaniu apetytu na słodycze została opisana już w 2015 r. na podstawie badań na gryzoniach i ssakach z rzędu naczelnych. Badacze z Uniwersytetu Kopenhaskiego (Dania) byli ciekawi, czy podobna zależność występuje u ludzi.
W badaniu uczestniczyło 6,5 tys. Duńczyków, którzy wypełniali kwestionariusze dotyczące sposobu odżywania się i stylu życia, a także udostępniali naukowcom próbki krwi w celu pomiaru poziomu cholesterolu i glukozy. Specjaliści przebadali też ochotników pod kątem posiadania określonego wariantu genu FGF21.
Analizy pokazały, że osoby dysponujące jednym z dwóch konkretnych wariantów genu FGF21 spożywały na co dzień znacznie więcej słodyczy, niż pozostali badani. Oba warianty genu korelowały też ze zwiększoną konsumpcją alkoholu oraz większym prawdopodobieństwem palenia papierosów. Nie były jednak powiązane z ryzykiem otyłości lub cukrzycy typu 2.
W badaniu klinicznym, w którym brało udział 51 osób deklarujących bardzo dużą lub bardzo małą skłonność do jedzenia słodyczy, badacze zmierzyli, jak zmienia się u nich poziom hormonu FGF21 w wątrobie.
Najpierw naukowcy ocenili u badanych stężenie hormonu FGF21 po 12-godzinnym poście. Następnie obserwowali, jak zmienia się jego poziom w ciągu pięciu godzin po wypiciu roztworu wody i dużej ilości cukru.
Ustalili, że u osób deklarujących niechęć do słodyczy poziom hormonu mierzony na czczo był o 50 proc. wyższy, niż u osób uwielbiających słodkości. Po wypiciu słodzonej wody poziom hormonu FGF21 wzrastał w obu grupach do tego samego poziomu.
Specjaliści planują kontynuować badania nad rolą wątroby i wydzielanych przez nią hormonów w sterowaniu wyborami jedzeniowymi. Podejrzewają, że wpływ wątroby nie ogranicza się tylko do regulowania spożycia słodyczy.
– W jaki sposób podejmujemy decyzję o tym, co i ile jeść? Może uczucie sytości zależy od wielu różnych dróg kontrolujących spożycie różnych rodzajów składników odżywczych. To badanie otworzyło mi oczy na to, jak ten system może funkcjonować – komentuje koordynator przedsięwzięcia Matthew Gillum.
Źródło: PAP – Nauka w Polsce